Εδώ και 37 χρόνια βρισκόμαστε σε ένα πολιτικό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ αυτών που πιστεύουν ότι το πραξικόπημα έφερε την εισβολή και αυτών που πιστεύουν ότι είμαστε Έλληνες οπότε η προσπάθεια για ολική Ελληνοποίηση του νησιού, ίσως και της ένωσης με την Ελλάδα είναι σωστή.  Τα δύο στρατόπεδα αυτά κρατούν τους στρατιώτες τους σε ύψιστο ηθικό χρησιμοποιώντας το εθνικό πρόβλημα που μας δημιούργησε η εισβολή, με απώτερο σκοπό φυσικά να κερδίσουν ψήφους.  Θα μου πείτε…σιγά τα νέα…ποιος δεν το ήξερε αυτό;  Δυστυχώς όμως παρόλο που το ξέρουμε συνεχίζουμε να τους εμπιστευόμαστε και να τους υπερασπίζουμε γιατί ακόμη και αν οι ιδεολογίες τους έρχονται δεύτερες απέναντι στη διαφθορά και την απληστία, τουλάχιστο συνάδουν με τις δικές μας…ή νομίζουμε ότι συνάγουν με τις δικές μας αφού τις δικές μας διαμορφώνουμε τες βάση της προπαγάνδας τους.

Χιλιάδες στους δρόμους “απαίτησαν” την παραίτηση του Δημήτρη Χριστόφια και αντικρίστηκαν με το προσβλητικό για την νοημοσύνη πολλών “κάμνετε πραξικόπημα”.  Την λέξη απαίτησαν όμως βάζω την σε εισαγωγικά γιατί ήταν παραπάνω παράκληση παρά απαίτηση, αφού η ελπίδα για παραίτηση έπαθε όπως το πουλί…επέτασεν!  Γιατί λοιπόν δεν απαίτησαν οι αγανακτισμένοι πραγματικά; Ίσως γιατί αν ο λαός υπέπιπτε σε βία τότε όντως να σήμαινε πραξικόπημα, κάτι που ο λαός προφανώς είναι πιο ώριμος από το να κάνει.  Ο πρόεδρος όμως λόγω του προβληματικού κατ’ εμένα συντάγματος μας παραμένει αντιδημοκρατικά στην εξουσία.  Και λέω αντιδημοκρατικά γιατί η δημοκρατία δεν καθορίζεται από το σύνταγμα, αλλά το σύνταγμα θα έπρεπε να καθορίζεται από την δημοκρατία.  Δημοκρατία όμως θα πει ότι η εξουσία πηγάζει από το λαό, κάτι που πιθανώς να μην συμβαίνει σήμερα στην κοινωνία μας όταν η εξουσία ανήκει σε κάποιον αντίθετα με το 60% της κοινής γνώμης όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις.  Άρα το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε δεν είναι με οποιοδήποτε συγκεκριμένο πολιτικό άτομο, αλλά με το πολιτικό μας σύστημα το οποίο δεν υποστηρίζει την πραγματική δημοκρατία.

Πως μπορεί όμως ο πολιτικοποιημένος, “ιδεολόγος” Κύπριος, όπως τον περιέγραψα στην πρώτη παράγραφο, να απαιτήσει αλλαγή συστήματος;  Χιλιάδες ήταν αυτοί που απαίτησαν την παραίτηση του Χριστόφια, λιγότεροι όμως από 100 Κύπριοι παραβρέθηκαν στη παγκόσμια διαδήλωση ενάντια στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα με μόνη απαίτηση περισσότερη δημοκρατία και περισσότερη δύναμη στο λαό.  Ίσως σωστά να έλεγε δηλαδή το ΑΚΕΛ ότι οι αγανακτισμένοι επρόκειτο για ένα κίνημα οργής του λαού κινούμενο από κεφάλια με πολιτικές σκοπιμότητες.  Τώρα που δυστυχώς ο λαός ηρέμησε κάπως, οι πλείστοι από αυτούς που έμειναν είναι αυτοί οι δεξιοί που τρέφουν προσωπικό μίσος προς τον πρόεδρο, οι οποίοι αγωνίζονται με το να αναρτούν μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα για το πως ο Χριστόφιας είναι….κουμουνιστής!!!

Σήμερα λοιπόν έφτασα στο ακόλουθο ένα συμπέρασμα.  Πως γίνεται να επιτίθεσαι σε κάποιον νομιζόμενος ότι τον βρίζεις με το να τον λες κομμουνιστή;  Ίσως επειδή οι βρισιές μαθαίνονται και γενικά ο λαός είναι προγραμματισμένος να ακολουθεί την μάζα χωρίς να ασκεί κριτική σκέψη.  “Για να τον βρίζουν οι άλλοι κομμουνιστή κάτι θα ξέρουν”. Αν το κομμουνιστής όμως είναι βρισιά επειδή βλέπουμε τις πράξεις των Στάλιν και σία και όχι τον κομμουνισμό σαν ιδεολογία, τότε αγαπητοί φίλοι και το Χριστιανός είναι βρισιά (βλέπε Σταυροφορίες, Spanish Inquisition, etc).

Χριστιανοί…ρε χριστιανοί!!

Τελικά το μόνο σίγουρο ένα είναι.  Ότι κάθε φορά που βλέπουμε πλέον “το πουλί επέτασεν” πρέπει να ξέρουμε ότι δεν φταίνε άλλοι αλλά εμείς.

 

 

 

Δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα Πολίτης, Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011